แม่ครัว vs ช่างภาพ (ภาคต่อ..มันยังไม่พอ)

ยัง..มันยังเลอะเทอะไม่พอ

สุดสัปดาห์นี้ ขอทุ่มเทให้กับการถ่ายรูปอาหารต่อไป หมุนไป หมุนมา ขอลองถ่ายทำอาหารสุดโปรด เค้กช็อคโกแล็ตหน้านิ่มดู

ได้ข้อสรุปว่า อาหารสีน้ำตาลอย่างช็อคโกแล็ต ถ่ายยากมาก แถมช็อกโกแล็ต มันขึ้นเงาเล็กๆ ถ่ายออกมา มีเงาสะท้อน เปิดแฟลชก็สีเพี้ยน นี่ไม่นับเวลาราดหน้าเค้ก และปาดหน้า ที่แอบเลอะเทอะ (อีกแล้วครับท่าน คราวที่แล้วก็อย่างนี้)

เอาแล้วครับ เริ่มรูปแรกก็เจ๊งแล้วครับท่าน ...ถ่ายของหมุนๆไม่เป็นอ่ะ โฟกัสหายไปตามระเบียบ เลยได้ความรู้ว่า ถ้าจะถ่ายมันต้องหยุดที่ตีก่อนเน้อ

เทส่วนผสมลงพร้อมอบ อันนี้ถ่ายใต้ไฟสีเหลืองด้วย ความยากลำบากของช่างภาพ คือ มันเป็นขนมที่ตีขึ้นแล้วต้องรีบอบ มันจะได้ฟูๆ เบาๆ แต่นี่ มัวแต่ตั้งท่าถ่ายรูปกัน สงสัยจะรอดยากแฮะ..ขนมเรา

ค่อยยังชั่ว อบขึ้นแฮะ ยังไม่เลวร้าย แต่หน้าแตกกระเจิง ..ขนมเรา

อันนี้ที่บอกว่าถ่ายยาก ขนาดต้องยกไปถ่ายตรงชานบ้านเชียว เพราะแสงในบ้านไม่พอ น้องข้างบ้านแอบสงสัยว่า ป้าคนนี้ทำไร นี่ไม่นับว่า เพิ่งค้นพบว่า กล้องแอบเลอะส่วนผสมด้วยนะ...โธ่ๆๆๆ พี่ขาหนูขอโทษ

สังเกตดูความรีบ ปาดไม่เรียบ เละเทะมาก เริ่มเชื่อแล้วว่า คนที่ถ่ายรูปขนมสวยๆนี่ ต้องมีคนถ่ายให้แหงๆ

พยายามตกแต่งหน้าเค้ก เผื่อน้องช็อกจะดูดีขึ้น ( แต่ไม่สำเร็จ ยังดูเละเหมือนเดิม ) แล้วก็ค้นพบความยากลำบากอีกข้อว่า การเอาขนมที่ต้องแช่เย็นมาถ่ายรูปนี้ ช่างแสนลำบากนัก กว่าจะถ่ายได้ ช็อกโกแล็ตก็เริ่มเยิ้มอีกแล้วครับ

สรุปจากการทำงานสองวัน : ถ่ายภาพอาหารไป 3 ชนิด พบว่า การทำทั้งสองอย่างไปด้วยกันนั้น สำหรับฉันแล้วแสนจะวุ่น เหงื่อตก ปาดเหงื่อไปมา มือก็เปื้อน ( คนอื่นเขาจะเลอะเทอะแบบเราไหม) เวลาจะถ่ายรูป ก็ต้องไปล้างมือ เช็ดมือให้ดี ทำกล้องเลอะไปหลายรอบ แถมเวลาถ่ายก็ออกแนวรีบๆ กลัวไม่ทันเวลากับขนมที่ต้องใช้ เสร็จแล้วก็เอากล้องไปเก็บให้พ้นทาง วิ่งกลับมาทำขนมขั้นต่อไป เสร็จแล้วก็ล้างมือ ไปหยิบกล้องมาใหม่

โฮ้ย...เหนื่อยจริง