คิดถึง

5 เม.ย. 2551, 20:06 น.

คิดถึงการถ่ายภาพแบบใช้ฟิล์ม...ใครเป็นบ้าง

สมัยเมื่อกล้องดิจิตอลออกมาใหม่ ฉันก็เป็นอีกหนึ่งคน ที่รีบวิ่งไปซื้อกล้องมาใช้ แล้วก็แอบดีใจว่า ช่างถ่ายง่ายสะดวกสบายเสียจริงๆ ต่อไปนี้ไม่ต้องวิ่งไปซื้อฟิล์ม เวลาอยากจะไปเที่ยวไหน หรือบางทีไปเที่ยวแล้วฟิล์มไม่พอ เดือดร้อนต้องเที่ยววิ่งหา

ยังไม่นับว่า ต้องมีค่าใช้จ่ายซื้อฟิล์มแบบต่างๆ iso 100 200 400 มาเก็บไว้ แถมยังต้องมีค่าล้างอัดรูปอีกต่างหาก ..สมัยยังอายุน้อย เงินในกระเป๋าก็น้อยตาม ได้แต่คิดว่าเปลืองชมัด

พอมีกล้องดิจิตอลออก ฉันดีใจเนื้อเต้น ถ่ายเล่น ถ่ายทิ้งถ่ายขว้าง ไม่ชอบใจก็ลบทิ้ง ถ่ายมาก็ไม่ต้องเสียค่าอัด แถมมีลูกเล่นต่างๆ ให้เล่นแต่งภาพได้ตั้งเยอะ ...สนุกจัง คุณภาพกล้อง ก็มีการพัฒนาตามขึ้นมาเรื่อยๆ จนปัจจุบันเรียกว่าในระดับ SLR แล้ว แทบจะไม่มีความต่างกันเลย บรรดาช่างภาพมือเซียนทั่วโลกทั้งหลาย ต่างพากันเปลี่ยนมาใช้กล้องแบบดิจิตอลกันหมด

กล้องแบบใช้ฟิล์มเรียกว่าแทบจะกลายเป็นวัตถุเก่าเก็บสำหรับการสะสมไป เด็กรุ่นหลังน่าจะแทบไม่รู้แล้วว่า เอาฟิล์มใส่กล้องแบบให้ลงล็อกหนามเตยนั้นทำอย่างไร

ทำไมไม่รู้ ..ในขณะนี้ทุกวันนี้การถ่ายรูปกลายเป็นวัฒนธรรมฟาสต์ฟูด เราสามารถถ่ายภาพกันได้ทุกที่ ทุกเวลา เก็บทุกขณะ ความประทับใจ โดยใช้อุปกรณ์แสนง่ายที่มีอยู่ติดตัว ไม่ว่าจะเป็นกล้องตัวเล็ก กล้องในโทรศัพท์มือถือ เว็บแคมอันเล็ก หรือจะเป็นแบบ SLR คุณภาพสูง

ฉันแอบคิดถึงบรรยากาศของการตั้งใจถ่ายภาพ เล็งมุมกล้อง มองแล้วมองอีก แสงพอหรือเปล่า มุมนี้ถ่ายออกมาแล้วจะสวยไหม ความระทึกใจเวลาไปรับรูปที่ร้านล้างรูป รูปนั้นจะออกมาดีเหมือนที่คิดไหม หรือว่า ตั้งใจถ่ายอย่างเต็มที่ แต่ออกมาดำปื๋อทั้งม้วน ด้วยว่าใส่ฟิล์มไม่ดี หรือสมัยเรียนถ่ายรูป เวลาลุ้นตอนต้องล้างรูปเอง แล้วภาพที่เราถ่ายมันค่อยปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆบนกระดาษ ถ้ารูปออกมาสวยก็อยากจะกระโดดร้องเฮให้ตัวลอย

ถ้าจากความรู้สึก กล้องดิจิตอล คงขาดอารมณ์เหล่านี้ไป เราแลกความสะดวกสบาย การตอบสนองอารมณ์ และความรู้สึกได้ทันใจ แบบ fast process กับ slow process ไปเสียแล้ว ไม่ชอบก็เอาใหม่ ให้ได้อย่างใจนึก ไม่มีคำว่าไม่ได้อย่างใจเหมือนอย่างกล้องถ่ายรูปรุ่นเก่า ถ่ายไม่สวยเราก็ลบทิ้งทันใด อย่าเสียเวลากันเลย

ว่าไปแล้ว ทุกวันนี้เราส่วนใหญ่ ก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้อยู่แล้วนี่

นึกไปก็ขำๆตัวเอง มีแบบนี้ ก็อยากได้แบบโน้น มีแบบโน้นก็ไม่พอใจ เลยได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า อย่าไปตามใจ หรือ ความรู้สึกมันมากนัก อันว่าของปรุงแต่งทั้งหลายในโลก มาแล้วก็ไป เช่นนี้แล ขืนไปวิ่งตาม ชีวิตที่แสนเหนื่อยอยู่แล้วคงเหนื่อยมากขึ้นไปอีก

ไหนๆ ก็อยากย้อนยุคแล้ว ขอแนะนำอัลบั้มสุดน่ารักช่วงนี้ "Sweetนุช ต้นฉบับเสียงหวาน" เจ้าของเสียงเป็นคุณป้าวัย 65 ที่ร้องเพลงได้อย่างน่ารัก ฟังแล้วคันๆหัวใจ ขอช่วยป้าเค้าโปรโมทหน่อย ดูเนื้อร้องประกอบเพลงไป จะเห็นว่า มันคันสุดๆ...

เพลง รักยุคไฮเทค

บนโลก Hi-Tech ทุกอย่างเล็กลง
แต่รักฉันคง ยิ่งใหญ่เหมือนเดิม
อยากมี Hard Disk ลง Program เสริม
เพิ่ม Ram พร้อมแจ่มด้วยภาพของเธอที่ Desktop

โลก Digital เรางอนง้อกัน
ทำ Card แล้วส่ง E - mail ให้เธอ
CPU รู้ Love Youเสมอ อย่าเผลอ
Delete รักเราลง Recycle Bin

ส่ง SMS พิมพ์คำข้อความ แนบคำนิยามที่สุดซึ้ง
เปิด Win Ampไว้ ด้วยเพลงคิดถึง
อยากให้เธอซึ้ง...กับความคิดถึง...ที่ฉันให้เธอ

เพลงที่ฉันโปรด Download ให้เธอ
ได้รับไหมเอ่ย ตอบด้วยขวัญใจ
อย่าด่วนใจร้อน Shut Down ไปไหน ปล่อยใจ
ให้ฉันลอยไปตามสาย....Cable